وهم

چــــــــــــشم می پوشی از اين ظلمی که بر مــــــــــــــــــــا می رود
شهر بر خـــــــاکش خزيده، شــــــــــــــــــــــــــــــــــــاه بر پا مــــــــی رود

زهـــــــــــر خندی بود بر لبــــــــــهای ما، ساعـــــــــــــــــــــــاتِ پيــــــش
آن که نــــــــــــــــاپيدا شد و جان هـــــــــــــــم کـــــــــــــه فردا می رود

در نبرد و در صــــــــــــبوری مرگ دســـــــــــــــــــــــتاوردِ زجـــــــــــــــــــر
روح هـــــــــــم چـــــــــــــون قطره گُــــــــــــــم، از يــاد دريـــا می رود

اصلِ تکرار زمـــــــــــــان درســــــــــــــــــــــــــی به شاگـــــــــردش نــــــداد
آن رهـــــــــــــی امـــــــــــــــــروز می پـــــــــــــويد کــــــــــــــــــــــه فــردا می رود

ايـــــــــــــستاده مـــُردگــــــــــــــــــــــــــــــانِ مــــــــــــنتظر بر وعده هـــــــــــــــــــــــــا
ديده بر مِهری به جمعه بسته دارندش که شبها می رود

خوش چنان مشغول بر رفع و رجـــــــــــــــــــــــــــوع خود شـدند
مالـــــــــــــــــــــــــکان ديـــــــــــــــــن که فـــــــــــــــــــــــــــتوا تا ثريــــــــــــا می رود

رحم کردی يا ستم بر مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا کــه اينجا ساکنيـــــــــــــــــــم
آن يکی از جور گرما مــــــــــــــــــــُرده آن ديگر ز سرما می رود

دستِ يـــــــــاران تا به پايان چون به نيـــــــش دين بخست
آن، محمد، وهم خواهد بود، روزی را که سرها می رود